لذت های مقاومت یا مقاومت در برابر لذت از دیدگاه فوکو

فوکو می گوید هرجا گفتمانی حضور داشته باشد، بین کسانی که آن راکنترل می کنند(یعنی کسانی که برای آنچه درآن قابل گفتن است محدودیت قائل می شوند)و آنهایی که حق اظهار وجود از طریق آن گفتمان را ندارند تضاد ایجاد می شود. هر جا سرکوب وجود داشته باشد،سرنگونی نیز وجود دارد . هر قدر هم یک حکومت وحشتناک باشد ، باز هم مردم راههایی برای مقاومت پیدا می کنند . در حقیقت ، این دو لازم و ملزوم یکدیگرند . جامعه بدون سرنگونی ، چیزی برای سرکوب ندارد و بدون سرکوب هم ، چیزی برای سرنگونی وجود ندارد . بنابر این برخی از اعمال جنسی متمردانه( مانند خود آزاری جنسی و سادومازوخیسم) را می توان نتیجه ظلم دانست ، نه قربانی صرف آن . فوکو این حالت را "انگیزش دوگانه"ی روبه رشد قدرت به لذت یا لذت به قدرت می نامد


گلن وارد ، پست مدرنیسم ، فصل هفتم ، صفحه ی 196، نشر ماهی